10 kwiecień 2026
Alerty
Stosowanie ulgi badawczo-rozwojowej, mimo że umożliwia podatnikom dodatkowe odliczenie kosztów uzyskania przychodów, jest restrykcyjnie weryfikowane przez organy podatkowe. W interpretacji podatkowej o sygn. 0111-KDIB2-1.4010.607.2025.1.ED z 16 lutego 2026, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że podatnik nie może skorzystać z tej preferencji, jeżeli korzysta z parku technologicznego lub zaplecza technicznego, które nie zostało przez niego stworzone, lecz nabyte od innego podmiotu.
W praktyce chodzi o sytuacje, w których podatnik przejmuje gotową infrastrukturę, a następnie wykorzystuje ją w pracach B+R.
Punktem wyjścia jest założenie, że ulga B+R nie premiuje samego faktu posiadania nowoczesnych technologii. Jej celem jest wsparcie własnej działalności badawczo-rozwojowej podatnika, rozumianej jako proces twórczy, a nie jedynie korzystanie z jego efektów. Z tego powodu kluczowe znaczenie ma odpowiedź na pytanie, kto faktycznie poniósł koszty powstania zaplecza technologicznego wykorzystywanego w działalności B+R.
Organy podatkowe konsekwentnie akcentują, że ulgi podatkowe tego typu mają charakter osobisty i kosztowy. Przysługują one temu podmiotowi, który sam realizuje działalność innowacyjną i sam ponosi wydatki związane z jej prowadzeniem. Jeżeli park technologiczny został wcześniej zaprojektowany, zbudowany i uruchomiony przez inny podmiot, jego następca korzysta jedynie z gotowego narzędzia, a nie z procesu badawczo-rozwojowego, który doprowadził do jego powstania. W przytoczonej sprawie organ jednoznacznie odrzucił możliwość skorzystania z ulgi przez spółkę, która przejęła park maszynowy w ramach podziału przez wydzielenie, mimo że maszyny były fabrycznie nowe w momencie ich pierwotnego zakupu przez inny podmiot. Dyrektor KIS wskazał na kluczowe znaczenie art. 38eb ust. 2 ustawy o CIT, który warunkuje stosowanie ulgi od nabycia nowego parku maszynowego, podkreślając, że:
„(…) nie oznacza to, że roboty oraz maszyny i urządzenia, które były fabrycznie nowe dla spółki dzielonej, są także nowe dla innego podmiotu (…)”.
Stanowisko to pokazuje, w jaki sposób organy podatkowe rozumieją pojęcie „poniesienia kosztu” w ramach ulg innowacyjnych. Sam fakt sukcesji podatkowej albo nabycia składników majątku nie powoduje „przeniesienia” prawa do ulg, jeżeli dany podmiot nie ponosił wydatków na etapie tworzenia technologii. W interpretacji wyraźnie podkreślono również, że następstwo prawne nie prowadzi ani do nabycia uprawnień, z których poprzedni podmiot nie korzystał, ani do uznania, że dany składnik majątku jest „nowy” z perspektywy kolejnego podatnika.
Powyższa interpretacja znajduje zastosowanie w odniesieniu do parku technologicznego wykorzystywanego w działalności badawczo-rozwojowej. Jeżeli podatnik jedynie kupuje gotową infrastrukturę i rozpoczyna jej eksploatację, koszty jej nabycia co do zasady nie są utożsamiane z kosztami działalności B+R. Inaczej jest w sytuacji, gdy park technologiczny powstaje w wyniku własnych prac projektowych, testowych i rozwojowych podatnika – wówczas wydatki ponoszone na jego stworzenie mogą mieścić się w definicji kosztów kwalifikowanych.
Z aktualnej linii interpretacyjnej wynika jednoznacznie, że dla celów ulgi B+R kluczowe znaczenie ma wytworzenie infrastruktury przez samego podatnika, a nie samo jej posiadanie czy wykorzystywanie. Park technologiczny nabyty od innego podmiotu – nawet jeżeli służy działalności badawczo-rozwojowej – co do zasady nie realizuje celu ulgi, jakim jest wspieranie własnych, rzeczywistych procesów innowacyjnych.
Ważne zastrzeżenie dotyczące informacji
Uprzejmie informujemy, że niniejsza informacja nie stanowi usługi doradztwa prawnego
i jest zgodna ze stanem prawnym na dzień jej przygotowania.